गजल


न छु वार न त पार न त भयो कहीं बास
बिरक्त छु एक्लै यहाँ बैरी बन्यो मधुमास 

बियोगले छाती चिर्यो आँशु सागर बन्दै गयो 
न हर्ष छ न खुशी छ  सधै भएँ  उपहास 

प्रितको छालमा पौडी खेल्दा बिडम्बना डुब्न पुगें 
घेर्छ कालो बादलले  खुल्ला भयो न आकाश  

कुहिरोको काग सरि रुमलिएं तिम्रो प्रितमा 
न घाम आफ्नो न छायानै  बनाईगयौ  सर्बनाश 


मरेपछि  देह माथि  एक मुठी  माटो  राख्नु 
कात्रो खोलि हेरी दिनु जल्ने अघि मेरो लास  
                                       


    नरेश रोकाहा                                              
    दरौ २ कुन्चेबारी ,स्याङ्गजा                                              
    हाल : यु ए ई